معماری ایرانی فقط به ساخت بنا محدود نمی‌شد؛ معماران قدیمی ایرانی شناخت دقیقی از زمان، خورشید و نور داشتند و از آن برای طراحی و مدیریت فضا استفاده می‌کردند.
در خانه‌های کویری، اتاق‌ها بر اساس میزان و زمان تابش نور طراحی می‌شدند؛ برخی اتاق‌ها صبح‌ها نور می‌گرفتند، برخی در میانه روز روشن می‌شدند و فضاهایی نیز بدون نور مستقیم ساخته می‌شدند تا برای سکوت، عبادت و خلوت مورد استفاده قرار بگیرند.
اوج این توجه به نور را می‌توان در برخی بناهای تاریخی مانند برج رادکان و مسجد جامع نایین دید؛ جایی که نور از روزنه‌ها به شکلی حساب‌شده وارد بنا می‌شد و در زمان‌های مشخص، بخش خاصی از فضا مانند شبستان یا محراب را روشن می‌کرد.
این شیوه نشان می‌دهد که در معماری ایرانی، نور تنها وسیله‌ای برای روشنایی نبود؛ بلکه عنصری مهم در شکل‌گیری فضا و ارتباط بنا با زمان و طبیعت به شمار می‌رفت.
کانال صدای میانه در روبیکا