: از شب گذشته تصاویر و ویدیوهای مغموم عادل فردوسی‌پور در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود. ظاهرا تنها دقایقی پیش از آغاز برنامه اینترنتی او، سایت و اپلیکیشن «فوتبال ۳۶۰» از دسترس خارج می‌شود تا حدس و گمان‌ها درباره عامل این اتفاق، بیش از گذشته قوت بگیرد. ویژه‌برنامه عادل از آغاز جام جهانی رویکردی کاملا انتقادی نسبت به کادر فنی تیم ملی در پیش گرفته بود؛ رویکردی که واکنش‌های متعددی را به دنبال داشت. حتی چهره‌هایی مانند جواد خیابانی نیز به این ماجرا واکنش نشان دادند. حالا ابعاد این اتفاق گسترده‌تر از قبل به نظر می‌رسد و ظاهرا این حاشیه همچنان ادامه‌دار خواهد بود.

اولین تصویر بسیاری از ما از عادل، به مسابقه «هفته» برمی‌گردد؛ همان لحظه‌ای که منوچهر نوذری با شنیدن عبارت «ادسون آرانتس دو ناسیمنتو» با تعجب به او نگاه کرد. جوانی با پیراهن چهارخانه سفید و شلوار جین که همیشه لبخند بر لب داشت، اما سی‌وسه سال بعد، اشک سهم او شد. چقدر با او خاطره داریم؛ دوشنبه‌شب‌هایی که نزدیک به ۲۰ سال، بی‌وقفه تکرار شدند. بیست سال، زمان کمی نیست. او آن‌قدر ماند و دوام آورد که خودش به یک رسانه تبدیل شد. «۹۰» پربیننده‌ترین برنامه ورزشی تلویزیون بود و شهرت عادل حتی از برخی چهره‌های سیاسی هم فراتر رفت.

اما ناگهان کنار گذاشته شد. رفت و مدتی در سکوت ماند. سه، چهار سال بعد با «فوتبال ۳۶۰» بازگشت؛ دوباره یک برند، اما این بار در بستر اینترنت. باز هم پربیننده شد و دوباره توانست جایگاهش را میان مخاطبان پیدا کند. «۳۶۰» عادل را به دنیای گزارشگری، گفت‌وگوهای فوتبالی و برنامه‌سازی بازگرداند؛ گویی فقط قاب تلویزیون عوض شده بود، نه مخاطبانش.

نوشتن در مجله "World Soccer"، ارتباط با بزرگان فوتبال جهان، دعوت از چهره‌هایی چون کارلس پویول، آندرس اینیستا و بسیاری دیگر، چه به صورت حضوری و چه آنلاین، بخشی از اعتبار حرفه‌ای او را ساخته است. اعتباری که کمتر رسانه‌ای در ایران به آن دست پیدا کرده است. البته همین جایگاه، همیشه مخالفان خودش را هم داشته؛ از رقیبان رسانه‌ای گرفته تا برخی از چهره‌هایی که امروز روی نیمکت تیم ملی نشسته‌اند.

همه این‌ها دست به دست هم داده تا بارها مقابل کسی بایستند که کیفیت برنامه‌سازی ورزشی را در ایران به سطحی تازه رساند. با این حال، دشمنی با عادل هیچ‌گاه چیزی به اعتبار مخالفانش اضافه نکرده است. عادل کنار چهره‌هایی مثل علی دایی و کریم باقری می‌نشیند و گفت‌وگو می‌کند؛ آن‌سو اما اغلب با همان حلقه تکراری از پیشکسوتان و مربیان درجه دو و سه مواجهیم.

بگذریم؛ جای حرف بسیار است. فقط یک سؤال باقی می‌ماند؛ اگر عادل فردوسی‌پور کار نکند، پس چه کسی باید کار کند؟