تسنیم: خاتمی همیشه فرصتطلب است!
خبرگزاری تسنیم، با انتشار یادداشتی به تفسیر بیانیه اخیر سیدمحمد خاتمی پیرامون وقایع دیماه پرداخته؛ نویسنده یادداشت، انتقادات گستردهای به موضع گیری خاتمی داشته و او را یک سرگردان همیشگی در صحنه سیاست داخلی ایران میداند.
در ادامه فرازهایی از این یادداشت را بازنشر میکنیم:
آقای سید محمد خاتمی، رئیس جمهور اسبق، درباره اغتشاشات و توطئه بزرگ تروریستی اخیر علیه ایران بیانیهای صادر کرده است؛ بیانیهای که هم میتوان برای آن وجوه مثبت در نظر گرفت و هم کلیت آن را نقد کرد.
اگرچه وضعیت صحنهی ماجراهای اخیر و اعترافهای علنی مقامات آمریکایی و اسرائیلی آنقدر شفاف است که دیدن این توطئه نیازی به چشم تیزبین هم ندارد؛ اما همینکه جناب خاتمی این مساله را یاداور شده است، نکته مثبتی است.
اما مهمترین وجه ضعیف بیانیه آقای خاتمی، «سرگردانی» همیشگی او در بزنگاههاست؛ آقای خاتمی در این بیانیه هم یکی به نعل و یکی به میخ زده و علاوه بر اشاره به توطئه، کنایههایی نیز به مدیریت کشور زده است. به نحوی که مخاطب نهایتاً نمیداند که تکلیف چیست و بالاخره چه کسی را باید محکوم کند؟!
فهمیدن اینکه بخش مهمی از جامعه از وضعیت اقتصادی ناراضی است، هوش بالایی نمیخواهد و کسی هم منکر آن نیست؛ اما جناب خاتمی به همان سیاق همیشگی این بار هم احساس کرده است که فصل بحران، زمان فرصتطلبی است.
آقای خاتمی از سالها پیش به جهت تلاشی که معمولاً برای بهرهگیری از زخمها میکند به «شکارچی شنبه» و سیاست ورزی سر گردنه، معروف شده؛ مراد از این شنبه نمادین، شنبهی پس از تصمیم بنزینی روحانی و صبح جمعهی اوست؛ اقای خاتمی از مهمترین حامیان روحانی و ایدهی مرکزی دولت او بود، اما به محض شروع اعتراضات ۹۸، تصور کرد که الان دقیقاً سر گردنه سیاست و وقت شکار است و به همین جهت به سرعت به استراتژی قدیمی خود روی آورد.
خاتمی تصور میکند که میتواند همزمان هم سری در اپوزیسیون داشته باشد و هم دستی در قدرت! هم کت قدرت بپوشد و هم شلوار اپوزیسیون به تن داشته باشد؛ او با سیاست «هم این و هم آن» پیش خود اینچنین میاندیشد که هم پایگاه اجتماعی اپوزیسیون را از آن خود میکند و هم در عین حال در ساختار رسمی سیاست و قدرت میتواند حضور داشته باشد.
خاتمی بارها این قمار را آزموده و دیده است که نهایتاً نتیجهاش، «نه این و نه آن» است؛ هم حاکمیت به او بدبین میشود و هم اپوزیسیون پس از استفاده موقت، او را کنار میگذارد و به گزینههای رادیکالتری روی میآورد.
ماجراهای سال 88 که جناب خاتمی از سردمداران آن بود، مسیر ایران در حوزه بینالملل را تغییر داد و ایران را از کشوری مدعی به کشوری بدهکار تبدیل کرد و دقیقاً از همان نقطه بود که پای تحریمهای اصطلاحاً فلجکننده و نقطه زن اقتصادی به ایران باز شد که مهمترین نمونه آن قطعنامه 1929 در بهار 89 بود.
آقای خاتمی تصور میکند یکی به نعل و یکی به میخ زدن در سیاست، نشانه انصاف است؛ ولی واقعیت این است که این انصاف نیست، بلکه ایستادن بر سر گردنه سیاست و تحولات است و تصور شکارچی بودن! و البته تجربه نشان داده است که شکاری در میان نیست.