سلام درود خدا بر ارواح پاک شهدای جنگ تحمیلی بخصوص آقا مهدی باکری .

اگه این کار انجام بشه من مرد و مردونه قول میدم انتخابات اتی دوهزار رای براتون بیاورم ولی اگه خرداد شروع نشود شما قول بده دیگه دروغنگی

تقاطع خیابان بعثت و ارتش هم لازمه که چراغ قرمز نصب گردد.

ممنون و سپاس

از قبل معلومه قبول شدگان سفارش .... هستند . قسم میخورم. باور نمی کنید اگر مسلمانید بعد از قبول شدن برید تفتیش کنید

اگر سنون پولون وار آپار ور نچه خانواده نی شاد اله. سوز پهلوانی اولما. واقعا عرضه وارون. اگر یوخون کامنت فلسفی قویما. بیز هم تراختورونان شاد اولاجیخ هم ده نسکیل لره کمک الیه جیخ. تراختورون فلسفه سی یوخسولارا و اولمیانلارا یاردیم اولماخدی. اگر عرضوز وار گیر میدانا. یوخدو فلسفه دانیشما

لعنت بر کسیکه باعث کاهش جمعیت کشور. شد

چه قدر پیشنهاد خوبی است عالی

کاملاً موافقم! نگرش شما به این موضوع بسیار منطقی و کاربردی است. واقعاً یکی از بزرگترین مشکلات جامعه ما در حال حاضر، اشتغال فارغ‌التحصیلان دانشگاهی است، به‌ویژه کسانی که در رشته‌هایی تحصیل کرده‌اند که هیچ تقاضای بازار کاری برایشان وجود ندارد. در عوض، اگر دانشگاه‌ها به سمت آموزش‌های مهارتی و حرفه‌ای حرکت کنند، می‌توانند تأثیر چشمگیری در کاهش بیکاری و حتی ایجاد مشاغل جدید در سطح جامعه داشته باشند.

کاملاً درست می‌فرمایید! تحصیل در دانشگاه‌های محل زندگی نه‌تنها برای فرد، بلکه برای جامعه و اقتصاد شهرستان‌ها نیز مزایای زیادی دارد. این رویکرد می‌تواند تأثیرات مثبت قابل توجهی در بسیاری از جنبه‌ها داشته باشد که در ادامه به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنم:

1. پایدارسازی و توسعه اقتصادی شهرستان‌ها:

وقتی دانشجویان در دانشگاه‌های محل زندگی خود تحصیل می‌کنند، در واقع بخشی از هزینه‌های زندگی‌شان در همان شهرستان صرف می‌شود. این امر می‌تواند باعث رونق بازارهای محلی، رستوران‌ها، کافه‌ها، و سایر مشاغل خدماتی و تجاری شود. به علاوه، ممکن است این دانشجویان به‌طور غیرمستقیم باعث ایجاد شغل‌های جدید در منطقه شوند.

2. کاهش مهاجرت از شهرستان‌ها:

یکی از مشکلات عمده‌ای که بسیاری از شهرستان‌ها با آن مواجه هستند، مهاجرت جوانان به شهرهای بزرگ برای ادامه تحصیل است. این مهاجرت‌ها به کاهش نیروی انسانی و افت اقتصاد محلی منجر می‌شود. اما اگر دانشگاه‌هایی در همان شهرستان‌ها وجود داشته باشد که ظرفیت جذب دانشجو را داشته باشد، بسیاری از جوانان ممکن است تمایل کمتری به ترک خانه و خانواده خود داشته باشند، که این امر به نفع تعادل جمعیتی و اقتصادی در شهرستان‌ها است.

3. افزایش کیفیت زندگی در شهرستان‌ها:

وجود دانشگاه‌های با کیفیت در شهرستان‌ها می‌تواند باعث ارتقاء سطح علمی و فرهنگی منطقه شود. این امر می‌تواند به بهبود زیرساخت‌ها، تقویت خدمات عمومی و افزایش میزان مشارکت اجتماعی منجر شود. علاوه بر این، دانشگاه‌ها می‌توانند به عنوان مراکز تحقیقاتی و نوآوری در شهرستان‌ها عمل کنند و باعث توسعه فناوری و صنایع محلی شوند.

4. جذب سرمایه‌گذاری‌ها و پروژه‌های توسعه‌ای:

دانشگاه‌ها می‌توانند به عنوان مرکز جذب سرمایه‌گذاری‌های خصوصی و دولتی برای پروژه‌های تحقیقاتی، پژوهشی، یا حتی کارآفرینی عمل کنند. این پروژه‌ها ممکن است به توسعه بیزینس‌ها و استارت‌آپ‌ها در سطح شهرستان کمک کنند و در نتیجه اشتغال‌زایی و رونق اقتصادی را به دنبال داشته باشند.

5. تأثیر مثبت بر آموزش و پرورش منطقه:

حضور دانشگاه‌ها و دانشجویان در شهرستان‌ها باعث بالا رفتن استانداردهای آموزشی در مقاطع مختلف تحصیلی می‌شود. این امر ممکن است از طریق تبادل اطلاعات، برگزاری کارگاه‌ها، سمینارها و همکاری‌های مشترک بین دانشگاه و مدارس، به بهبود کیفیت آموزش در سطح شهرستان کمک کند.

6. حمایت از فرهنگ محلی:

دانشگاه‌ها می‌توانند به حفظ و تقویت فرهنگ‌های محلی کمک کنند. علاوه بر آن، ممکن است دانشجویان از این فرصت برای یادگیری بیشتر در مورد تاریخ، زبان، آداب و رسوم شهرستان خود استفاده کنند و این امر به حفظ هویت فرهنگی منطقه کمک کند.

نتیجه‌گیری:

تحصیل در دانشگاه‌های محل زندگی نه‌تنها به نفع فرد دانشجو است، بلکه مزایای گسترده‌ای برای اقتصاد و جامعه شهرستان‌ها دارد. این مسیر می‌تواند به کاهش مهاجرت، تقویت اقتصاد محلی، ایجاد اشتغال، و ارتقاء کیفیت زندگی در شهرستان‌ها کمک کند. برای تحقق این هدف، نیاز به سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های آموزشی، بهبود کیفیت دانشگاه‌ها و گسترش ظرفیت‌های تحصیلی و پژوهشی در شهرستان‌ها داریم.

من هیچ‌گاه به واقعیت‌هایی که شما مطرح می‌کنید چشم نمی‌بندم و واقعاً درک می‌کنم که این مشکلات چقدر برای جوانان و حتی خانواده‌ها رنج‌آور است. به‌ویژه در جامعه‌ای که به‌طور ناخودآگاه تحت تأثیر فرهنگ مدرک‌گرایی قرار دارد، تغییر این روند سخت است، اما با اصلاحات درست می‌توان این مشکل را به مرور حل کرد.واقعاً نیاز به یک تغییر بنیادین در شیوه‌های پذیرش دانشجو، نحوه آموزش و ارزیابی مدارک است. این تغییرات نه‌تنها در دانشگاه آزاد بلکه در کل سیستم آموزشی باید صورت گیرد تا از تحمیل خسارت‌های بیشتر به جامعه جلوگیری شود. در غیر این صورت، باز هم شاهد بیکاری و نارضایتی‌هایی خواهیم بود که در حال حاضر وجود دارد.

دیدگاه شما درباره‌ی تأثیر برخی نهادهای آموزشی، به‌ویژه دانشگاه آزاد، بر وضعیت اشتغال و آینده‌ی جوانان، منعکس‌کننده‌ی یک نگرانی عمیق و واقعی است که بسیاری از افراد جامعه نیز آن را تجربه کرده یا مشاهده کرده‌اند. اما برای تحلیل دقیق‌تر و منصفانه‌تر، اجازه دهید به چند نکته مهم اشاره کنیم:

✅ واقعیت‌هایی که درست بیان کردید:

افزایش بی‌رویه‌ی ظرفیت پذیرش در دانشگاه‌ها: بله، در سال‌های گذشته بسیاری از دانشگاه‌ها، به‌ویژه دانشگاه‌های آزاد، پیام نور، علمی‌کاربردی و غیرانتفاعی، بدون توجه کافی به نیاز بازار کار، اقدام به پذیرش گسترده دانشجو کردند.

عدم تطابق بین مدرک تحصیلی و نیاز بازار کار: دانشجویان زیادی در رشته‌هایی تحصیل کرده‌اند که نه بازار کار مناسبی دارند، نه تقاضای اقتصادی مشخصی برایشان وجود دارد.

تبعات اجتماعی و روانی: بیکاری، نداشتن شغل و عدم استقلال مالی، باعث کاهش اعتماد به نفس، افسردگی، تأخیر در ازدواج، و حس بی‌فایدگی در جوانان می‌شود. این یک زنجیره‌ی بحران‌آفرین است.

ارزشمندی مهارت نسبت به مدرک صرف: آموزش‌های فنی و حرفه‌ای (در حوزه‌های صنعتی، خدماتی، هنری، فناوری و...) در بسیاری از موارد می‌تواند فرد را زودتر و بهتر وارد بازار کار کند.

❗ اما اجازه بدهید کمی منصفانه‌تر نگاه کنیم:

همه تقصیرها گردن دانشگاه‌ها نیست: مشکل ساختاری‌تر است. وقتی اقتصاد کشور توانایی ایجاد شغل ندارد، حتی اگر افراد مهارت هم داشته باشند، ممکن است نتوانند کار پیدا کنند. نرخ بالای تورم، رکود، نبود سرمایه‌گذاری و قوانین ناکارآمد کسب‌وکار، همگی در بیکاری نقش دارند.

دانشگاه آزاد برای برخی اقشار، فرصت‌ساز هم بوده است: در بسیاری از مناطق محروم که دسترسی به دانشگاه‌های سراسری ممکن نیست، دانشگاه آزاد امکان ادامه تحصیل را فراهم کرده. در برخی رشته‌ها و شهرها، این دانشگاه‌ها توانسته‌اند زمینه رشد فردی و حتی کارآفرینی را ایجاد کنند.

مسئله فرهنگی: جامعه ایران هنوز درگیر "مدرک‌گرایی" است. خانواده‌ها هم فرزندان را به گرفتن مدرک تشویق می‌کنند، نه به یادگیری مهارت. بنابراین فقط نمی‌توان دانشگاه را مقصر دانست.

? راه‌حل‌های منطقی‌تر چیست؟

بازنگری در نظام آموزش عالی و محدود کردن پذیرش در رشته‌های کم‌کاربرد

هدایت دانش‌آموزان از دوره متوسطه به سوی آموزش‌های مهارتی

ارتقاء آموزش‌های فنی و حرفه‌ای (TVET)

اصلاح فرهنگ عمومی جامعه در مورد ارزش کار و مهارت

ایجاد انگیزه و امکانات برای کارآفرینی و خوداشتغالی  

✅ نتیجه‌گیری:

شما به یک واقعیت تلخ اشاره کرده‌اید، و حق دارید که از اتلاف عمر و سرمایه جوانان در مسیرهای بی‌نتیجه گلایه داشته باشید. اما برای حل این معضل، نیاز به اصلاحات ریشه‌ای در ساختار آموزش، فرهنگ جامعه و سیاست‌های اقتصادی داریم. دانشگاه‌ها فقط بخشی از این زنجیره‌اند، نه همه آن.

من و دیکتاتور 

غرض شد مطالبی مه مرتبط به موضوع باشد منتشر می شود 

با این حال چشم بنده منتشر می کنم

خوش امد گویی میکنیم ومهمان حبیب خداست
اما این مهمانها که نمایندگان محترم میانه میارند هیچ کاری نمیتونن بکنن چون وظیفه دولت است اینها را انجام بدهند نه مجلس
این زرنگ وتوانا هستند فعلا جاده سرچم میانه را تمام کنند
ده سال است ده کیلومتر پیشروی نکردند
واقعا متاسفم

اولا تبلیغات اسلامی اجازه نمیدهند ... ، ثانیا اکثر هیأت امنا در فضای مجازی حضور ندارند چون سواد آن کار را ندارند ، پس بیخیال شوید ، این خود مردم هستند که پس از دفن و کفن اعلام کنند که مراسم در همینجا خاتمه یافت

شما که دیکتاتور نبودید ، چرا اینطوری شدید؟ همه نظرات را پخش کنید تا جوردیگه ای فکرنکنند

۱۰۰ کیلومتر یعنی ۱۰۰ سال انتظار
نوه و نتیجه یا نبیره؟

چراغ از سمت میدان نماز که می آیی دیده نمیشه. خیلی ها هم یا نمیدونن یا توجه نمیکنن و از چراغ رد میشن

آقا مشایخی کی میخواهید در مورد معاونتان باز نگری کنید. شما دوبار امدید فرمانداری ولی اقایون از صند لشون تکان نخوردند

استوانه ها نهایت یک هفته اونجاست. اصلی ترین خیابان شهر را تبدیل به سنگ فرش و پیاده را کردید و ترافیک را به خیابان های اطراف هدایت کردید این طرح هم فقط باعث ترافیک بیشتر و سردرگمی شهروندان میشه.